Twee weken geleden heeft m’n moeder een ongeluk gehad op de boerderij. Verder vertel ik wat er juist gebeurde. M’n mama Veerle heeft heel wat pijn gehad, en nog steeds, en kan niet werken. Daardoor hebben m’n vader Herman en ik al heel wat helpende handen nodig gehad. Vooral m’n zussen hebben bijgesprongen, vooral tijdens het melken en bij kalvingen. Het was nu namelijk juist een drukke periode met een groep vaarzen die ging afkalven. De afgelopen dagen kwamen m’n nichtjes Tessa en Yara ook hun handen uit de mouwen steken. Ik vind het geweldig om ze er bij te hebben. Geweldig om te zien hoe ze telkens meer kunnen, hoe ze sterker en slimmer worden. Geweldig ook om altijd zo veel pret te beleven. Zo’n duo bij mij, dat is gegarandeerd fun!

De Telstarfactor is voor velen Chinees, kort en duidelijk wil dat zeggen dat een koe die dat gen heeft, van kleur zal veranderen. Zo’n runderen worden geboren met een rood-witte kleur maar naarmate ze ouder worden, zal het rood veranderen in zwart. Enkel hun oren of rug kunnen wat rood behouden, zeker in de zomer, wanneer de zon veel schijnt, komt de rode kleur meer tot uiting. Ik heb daar enkele mooie foto’s van in het bericht Sommige runderen kunnen van kleur veranderen. Omdat zwart echter dominant is op de Telstarfactor en we veel met zwarte (KI)stieren hebben gewerkt, zijn er vandaag de dag geen koeien met Telstarfactor meer op ons melkveebedrijf.

Op 1 januari woonden we 21 jaar hier in het hartje van Schorisse. In 2000 namen m’n ouders namelijk het bedrijf van de ouders van m’n moeder over. Daarvoor boerden ze in Maarke-Kerkem, een andere deelgemeente van Maarkedal, op het bedrijf van vaders ouders. Dat is dus de boerderij waar het allemaal begon… De boerderij waar m’n ouders samen het bedrijf begonnen uit te bouwen in 1989, de boerderij waar zij de jaren nadien hun gezin hebben uitgebreid… Hierover kunnen jullie al altijd lezen in Over m’n boerderij (dat in het menu van m’n blog is terug te vinden). Ik vertelde er in het begin van vorig jaar ook over in Een geweldig 2020. Toen zei ik al dat ik eens foto’s zou posten van die boerderij waar het begon. Nu heb ik eindelijk enkele beelden verzameld!

September is een feestmaand voor onze familie. Op 7 september verjaarde zus Sofie, op 26 september is papa Herman aan de beurt en op 30 september blaas ik de kaarsjes uit. Op 17 september is oma Irma of oma Schorisse jarig. Ze is m’n enige resterende grootouder en dat koester ik, zoals ik vier jaar terug al schreef in 25 jaar. Ik hou ervan om gewoon bij oma op de koffie te gaan, met een koek of een stuk taart, samen met mama Veerle, zus(sen) of andere familieleden. Gezellig even bijpraten, elkaar eens gezien en gehoord hebben, meer moet dat niet zijn.

In het eerste jaar dat ik blogde, in 2015, schreef ik over Het begin van de grote werken en Start afbraak melkveestal. Die werkzaamheden waren toen 2 jaar geleden, intussen is dat dus al 7 jaar geleden! De tijd vliegt, al liggen die herinneringen me nog zo vers in het geheugen! In het bericht over de afbraak had ik het uiteindelijk vooral over het afbreken van de melkstand, de verhuis van de koeien en het melken in een melkwagen. Over de effectieve afbraak van onze oude melkveestal heb ik raar genoeg nog nooit echt geschreven of foto’s getoond. Hoog tijd dus voor meer daarover!