Op 22 maart 2026 besloot ik nog eens een marathon te wandelen. De weken voordien had ik enkele wandelingen van om en bij de 20 km gedaan en nu was ik klaar voor meer! Ik had het idee gekregen om mijn Ronde van Vlaanderen te wandelen.
Ik ging dus zoveel mogelijk hellingen en kasseistroken aandoen hier in mijn dorp Maarkedal (of heel nabijgelegen dorpen). Ik wist de beginroute ongeveer en wou dan doorgaan tot ik aan een marathon kwam: iets meer dan 42 km.
Ik begon aan m’n boerderij of dus eigenlijk aan de kerk van Schorisse en ging naast de kerk de straat in. De eerste beklimming was die van de Foreest, gelegen op Horebeke. Af en toe koos ik wel (deels) voor een offroad gedeelte: niet op het asfalt of beton maar op een aardeweg.
Na de Foreest deed ik volgende hellingen aan: Ganzenberg, Steenberg, Berg Stene (de vorige twee zijn ook gelegen te Horebeke), Boigneberg, Eikenberg, Ladeuze, Mariaborrestraat, Steenbeekdries, Stationsberg, Taaienberg, Berg ten Houte, Kanarieberg en Kaperij.
Een groot deel van deze hellingen werd dit jaar bereden tijdens de voorjaarsklassiekers. De Mariaborrestraat was net vernieuwd en lag er prachtig bij. De Kaperij is er al even niet meer bij, maar wij gingen er ooit nog kijken, zoals te zien is in Ronde van Vlaanderen (3 april 2016). Over waar de koers in mijn dorp passeert, schreef ik in Schorisse in de koers (april 2019).
Na de Berg Stene werd ik trouwens voor een 10-tal km vergezeld door m’n nonkel Raf. De foto van ons samen is genomen aan de Sint-Vincentius kapel. Ik toonde er een foto van in een bericht van een eerder zelf uitgestippelde wandeling van 32 km: Wandeling de Ronde van Maarkedal. Daar had ik reeds hetzelfde doel: met m’n zus Stefanie zoveel mogelijk de Ronde van Vlaanderen nawandelen. In dat bericht staat de route heel gedetailleerd en met heel wat foto’s.
Op de Eikenberg nam nonkel Raf dan deze foto van mij. Nog fris en monter! Maar uiteindelijk is het vrij goed gegaan, en kon ik na iets meer dan 42 km en iets meer dan 900 hoogtemeters nog niet klagen van veel pijntjes. Ik nam eigenlijk bijna geen foto’s die dag, maar deel wel graag die twee die ik nam. Een aardeweg die ik voor de eerste keer deed en waar ik de kerk van Etikhove zag opdoemen. En een paar blauwe kousjes of boshyacinten die reeds tevoorschijn kwamen in het Muziekbos.
’s Avonds heb ik dan nog de koeien gemolken! Dat is het leven van een boerin natuurlijk. En nu was het aan de coureurs om de heuvels te bedwingen!
Twee jaar geleden wandelde ik trouwens met Matthias langs de gemeentegrens van Maarkedal. Goed voor iets meer dan 41 km, iets minder dan een marathon.
De avonturen van een boerenmeid 