In 2025 bezocht ik de Koninklijke Serres van Laken en beleefde ik de nationale feestdag deels in Brussel. Het is Matthias – ik schreef over onze vriendschap in M’n maatje Matthias – die me op sleeptouw nam. Hij is al jaar en dag geïnteresseerd in onze Koninklijke Familie. Ik was ook wel nieuwsgierig en liet me dus graag onderdompelen in de pracht van de Koninklijke Serres en in de traditie van de nationale feestdag.
Op zondag 27 april 2025 ging ik mee met Matthias en zijn vriend Kristof naar de Koninklijke Serres van Laken. Elk jaar in de lente worden ze een paar weken opengesteld voor het grote publiek – tickets reserveren is uiteraard noodzakelijk. Het was een prachtige, zonnige zondag en we genoten met volle teugen. Een heel groot verschil met 5 jaar geleden, toen ik op een regenachtige, donkere donderdag in Laken was voor een diner met Hunne Majesteiten de Koning en de Koningin.
Geregeld worden personen uitgenodigd op het Koninklijk Kasteel te Laken en op donderdag 20 februari 2020 waren het professionelen uit de land- en tuinbouwsector. Het was een eer er bij te mogen zijn en dat zal me altijd bij blijven. De ervaring op zich was die dag niet goed, doordat ik me ook niet goed voelde die periode. Het volledige verhaal schreef ik meer dan een half jaar na het diner neer in een aangrijpend bericht: Op diner bij de Koning en de Koningin. Ik kan vandaag zeggen dat het goed met me gaat. Die periode was zwaar maar ik heb er ook veel uit geleerd. De afgelopen jaren heb ik door allerlei gebeurtenissen nog meer leren loslaten en nog meer genoten van alles wat ik heb in m’n leven. Focussen op wie ik ben en wat ik allemaal kan, in plaats van op wat ik niet kan en niet ben. You’re amazing just the way you are.
Matthias was en is een heel belangrijk persoon in m’n leven die me in balans houdt. Hij is er gewoon, vertelt over zijn leven en luistert naar wat ik meemaak. We hebben heel verschillende levens, maar hebben veel respect en interesse in elkaars leven. Hij herinnert me aan wat belangrijk is en laat me zien wat ik soms niet zie. We beleven geweldige avonturen en genieten ook van de kleine dingen.
Eerst terug naar 27 april 2025 en de Koninklijke Serres van Laken. Wat heb ik m’n ogen uitgekeken. Zo prachtig! De tuinen, de bloemen, de kleuren, de gebouwen, de plaats, het geheel… Heel indrukwekkend. Ik toon het graag met de mooiste foto’s, enkele nam ik, de meeste nam Matthias. Als je ooit kan, zeker de moeite om zelf te gaan ontdekken!
Terug thuis in Schorisse genoot ik des te meer van onze blauwe regen. Een plant die zowel in mijn als Hun tuin staat. 😉 Hier nabij onze woning, aan de achterzijde van onze vierkantshoeve.
Op maandag 21 juli 2025 gingen Matthias en ik de Koninklijke Familie opwachten aan de kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele. Het was opnieuw een prachtige dag – al kregen we ook een paar druppels, maar die namen we er graag bij. We vertrokken vroeg: om 7 uur ’s ochtends kwam Matthias me oppikken onder de kerktoren van Schorisse. Ik had eerst al een uur gewerkt, maar daarna deden m’n ouders verder met melken. Om half 9 stonden we al onder de kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele in Brussel. Van dorp naar stad, van kerk naar kathedraal, een groot verschil.
De Koning en zijn gezin kwamen rond 10 uur aan met 3 wagens, vergezeld van een stoet paarden. Ze gingen de kathedraal binnen om het traditionele Te Deum bij te wonen.
Na de dienst kwam het Koninklijk Gezin samen de trappen af en namen ze uitgebreid de tijd om het volk te groeten. Zo hebben we Hunne Majesteiten de Koning en de Koningin een hand geschud en een fijne feestdag gewenst. Ook hun kinderen, de prinsessen en prinsen van België, hebben ons begroet. Ik vond het heel indrukwekkend dit ritueel te zien en te mogen ervaren.
Merk zeker ook de security en de beveiliging op. De bodyguards rond de Koninklijke Familie zie je meteen maar ook op de gebouwen kan je legereenheden en scherpschutters spotten. Toen we aankwamen rond de kathedraal werd ook door politie gevraagd om de inhoud van m’n handtas te mogen zien. Er wordt dus heel goed gecontroleerd en niets wordt aan het toeval overgelaten.
Nadien gingen we iets drinken op de Grote Markt van Brussel en natuurlijk een frietje eten op onze nationale feestdag! En nu we er toch dichtbij waren, wou ik ook graag Manneken Pis nog eens zien. Toch wel één van dé monumenten van de hoofdstad van ons land. Na de middag was de kathedraal intussen terug open voor het publiek. Wij gingen ook eens binnen want ikzelf was er nog nooit geweest. Eveneens heel indrukwekkend.
Later zagen we hoe iedereen zich klaarmaakte voor de nationale defilé, dat om 15 uur zou beginnen. We namen dit keer niet de tijd om deze te bekijken, maar misschien één van de komende jaren eens. We konden wel nog prins Gabriël spotten, want hij liep ook mee met de Koninklijke Militaire School, waar hij les volgt.
Om 16 uur waren we terug in ons geliefde Maarkedal. Hier zagen we nog de vliegtuigen overcirkelen die dan koers namen naar Brussel voor de nationale defilé. Nog eventjes nagenieten en daarna was het terug aan het werk want om 18 uur moeten de koeien nog gemolken worden.
De avonturen van een boerenmeid 
Plaats een reactie