De afgelopen 10 dagen heb ik het iets rustiger aan gedaan. Ik werd op vrijdag 24 januari geopereerd aan de spataders op m’n beide benen. Ik had die al lang, genetisch doorgekregen van m’n vader, en hij van z’n moeder. De spataders werden dicht gebrand en via kleine sneetjes verwijderd. Deze ingreep gebeurt in dagkliniek en is routine voor de dokter. Ik kon m’n werk de dag nadien ook meteen hervatten – ik kon ook niet anders – maar moest wel voorzichtig zijn uiteraard.
De dag zelf was ik toch wel nerveus voor de operatie. Het was de eerste keer dat ik volledig verdoofd zou worden. De eerste keer een ingreep: ik heb nog nooit iets ernstigs voor gehad, zelfs nog nooit iets gebroken – en maar beter ook hé! Het was dus best spannend. Dat was meteen ook te zien aan m’n bloeddruk: 18 over 14 toen ik om 8 uur in het ziekenhuis was aangekomen. Ze moesten ook eens kijken, haha!
Toen ik rond 9u30 naar het operatiekwartier werd gebracht, was het ook weer spannend. Op de tonen van Why Why Why van Shawn Mendes werd ik door de anesthesist verdoofd. Ik kon m’n hartslag al horen op de monitor en m’n hart ging nogal tekeer. Je weet niet wat er gaat komen. Maar ik wist het dan effectief ook snel niet meer. Om 11u40 deed ik m’n ogen alweer open. Ik voelde me meteen goed. Het is niet meer zo dat je vermoeid bent voor uren of dagen. Ik had het ook niet koud maar goed warm, zoals ’s ochtends wakker worden. Ik was tevreden en rustig, ik had het gehaald haha! Een normale hartslag en bloeddruk nu!
M’n benen waren gewikkeld in stevige verbanden en die moesten er een 4-tal uur aan blijven. Ik had gelukkig een fijne dame als kamergenote, die dezelfde ingreep onderging. Om 14 uur kreeg ik iets te eten, de eerste keer een plateau met boterhammetjes met soep en een yoghurtje, zoals oma in het rusthuis krijgt. Om 15 uur werden de verbanden uiteindelijk verwijderd en de wonden verzorgd en afgeplakt met waterdichte klevers. Ik kreeg stevige compressiekousen om, die ik 10 dagen dag en nacht moest aanhouden. Enkel om me eens te douchen mocht ik ze na drie dagen eens uit doen – want ik had verteld dat ik moest werken op de boerderij.
’s Avonds kon ik nog in de zetel blijven liggen, m’n zus Stefanie en haar echtgenoot Jeffrey hielpen mee op de boerderij. Ideaal om The Night Agent te kijken, nu het tweede seizoen er was! Dat werd ook de komende dagen in de namiddag en ’s avonds na het werk de ideale ontspanning. De kerstboom had ik met deze grijze dagen ook nog laten staan en zorgde voor kleur en gezelligheid om deze periode nog wat op te fleuren. (Oké, op 31 januari heb ik hem dan toch afgebroken.)
De dag nadien was ik om 5u30 alweer paraat om koeien te melken! Het ging allemaal, maar wel iets trager want m’n benen waren wel stijf en ze trokken zo wat. Ik was sowieso ook voorzichtig. Alles rustig aan. Ook het voederen in de voormiddag bleef ik doen. M’n mama Veerle hielp wel mee om alles gedaan te krijgen: restvoer opkuisen, kruiwagens voer naar de jongveestal brengen… We moesten dan uiteindelijk nog meer doen want ’s avonds werd papa Herman ziek.
Ik kreeg er ook wel wat van, vooral keelpijn en een zware hoest. Het werden dus best nog pittige dagen. Melken en voederen moet elke dag blijven gebeuren. In de namiddag heb ik me wel vaak gerust, met de beentjes omhoog in de zetel. Beetje bijslapen, rusten of dus The Night Agent kijken. En zo toch beetje bij beetje herstellen.
De avonturen van een boerenmeid 
Plaats een reactie